De loondoorbetalingsverplichting verkort: is dit wat we nodig hebben?

Er zijn al veel woorden gewijd aan het Regeerakkoord en ook in deze bijdrage wil ik er kort bij stilstaan.

Een onderwerp wat direct in het oog springt zijn de plannen van de regering met de loondoorbetalingsverplichting bij ziekte. Deze is in Nederland, zeker in vergelijking met de ons omringende landen, ongebruikelijk lang. 104 weken is niet mis. Al jaren heerst het gevoel dat deze lange loondoorbetalingsverplichting werkgevers huiverig maakt om een vast contract aan te bieden. Recent eigen onderzoek van BDO Legal onderschrijft dat. Alhoewel het risico van loondoorbetaling tijdens ziekte verzekerd kan worden, betekent dat niet dat het geen geld kost. Bovendien is de re-integratieverplichting voor veel werkgevers een forse last. Het kost veel tijd en is bewerkelijk.

Voor een beperkte groep werkgevers gaat de termijn van loondoorbetaling tijdens ziekte terug van 104 weken naar 52 weken, althans dat is het voornemen van de nieuwe coalitie.

Brengt het Regeerakkoord dan de gehoopte verlichting? Ik denk het niet.

Allereerst geldt de verkorting enkel voor de kleinere MKB-bedrijven, te weten bedrijven met minder dan 25 medewerkers. Voor veel bedrijven blijft de verplichting dus ongewijzigd staan op 104 weken. Een vraag die zich uiteraard direct voordoet, is wat er gebeurt met een MKB-ondernemer met twee vennootschappen met op iedere vennootschap 20 medewerkers. Grote of kleine werkgever?

Opzegverbod niet aangepast

Verder is duidelijk geworden dat het opzegverbod bij ziekte niet terug gaat van 104 weken naar 52 weken. Dit betekent dat de kleinere werkgever in die zin nog steeds “vast zit” aan de medewerker tot er 104 weken zijn verstreken. Het enige wat er gebeurt, is dat het UWV in week 53 tot 104 de loondoorbetaling en re-integratie voor zijn rekening neemt. Het dienstverband met de werkgever blijft gewoon in stand. De vraag is natuurlijk of het UWV straks in staat is om deze medewerkers succesvol te re-integreren. 

Nieuwe premie

Bovendien: wordt het nu wel echt goedkoper? Natuurlijk: de werkgever hoeft week 53 tot 104 niet meer te betalen, dus dat is een verlichting. Maar iemand moet het uiteindelijk tóch gaan betalen. Het bonnetje wordt weggelegd bij de kleinere werkgevers via een lastendekkende premie. Uiteindelijk betalen de kleine werkgevers de last dus zélf. Aan het recht op loondoorbetaling bij ziekte van de werknemer wordt dus uiteindelijk niet getornd.

Transitievergoeding

En dan als laatste de transitievergoeding. Er ligt al geruime tijd een wetsvoorstel wat inhoudt dat de werkgever wél een transitievergoeding is verschuldigd bij het ontslag van een medewerker die 104 weken ziek is geweest, maar dat UWV de transitievergoeding terugbetaalt aan de werkgever. De Raad van State is kritisch. Zou het niet veel eenvoudiger zijn om te bepalen dat de medewerker die 104 weken ziek is geweest, en waarvoor de werkgever alles heeft gedaan om tot re-integratie te komen, na die 104 weken gewoonweg geen recht heeft op een transitievergoeding ? Vroeger had die medewerker namelijk ook geen recht op een vergoeding.

Nog geen wetgeving

Natuurlijk is een Regeerakkoord nog geen wetgeving. Ik geloof het pas als het in het Staatsblad is gepubliceerd.

Meer weten?

Wilt u meer weten over de juridische aspecten van verzuim, ziekte en arbeidsongeschiktheid? Schrijft u zich dan in voor een workshop bij u in de omgeving.

Schrijf u nu in