Het beëindigen van een huwelijk heeft vaak grote financiële gevolgen, zeker als de echtgenoten samen een onderneming drijven. Het einde van het huwelijk betekent meestal ook het einde van de gezamenlijk bedrijfsuitoefening. Dat leidt tot staking van de onderneming, stakingswinst waarover met de fiscus moet worden afgerekend en hoge kosten om dat allemaal te regelen. De oorzaak van die kosten – de echtscheiding – is strikt privé, maar toch kan er wel degelijk sprake zijn van bedrijfskosten.

A en B exploiteerden samen in firmaverband een manege. Hun huwelijk liep spaak, en in september 2000 gingen zij uit elkaar. De firma werd opgeheven. A zette de manege alleen voort. De echtscheiding werd medio 2001 uitgesproken en in de registers opgetekend. Het opbreken van de firma, de verdeling van de bezittingen en schulden over de ex- echtgenoten, en de overdracht van B’s firma-aandeel aan A brachten de nodige juridische kosten met zich mee. In totaal € 24.775.

B bracht die kosten in aftrek op de winst uit onderneming. De inspecteur stond die aftrek niet toe, omdat de kosten veroorzaakt waren door de echtscheiding, een strikte privé aangelegenheid. B ging tegen die afwijzing met succes in beroep bij Rechtbank Haarlem. De rechtbank stelde voorop dat een echtscheiding een privé-kwestie is en dat de daardoor veroorzaakte kosten normaliter niet als bedrijfskosten kunnen worden aangemerkt. Echter, voor de juridische kosten die gemaakt waren voor de staking van B’s onderneming en de uitbreiding van A’s onderneming lag dat anders. Die kosten waren wel aan te merken als zakelijke kosten, omdat die rechtstreeks verband hielden met ondernemingsactiviteiten. De Rechtbank verwierp het verweer van de inspecteur dat ook deze kosten een rechtstreeks gevolg waren van de echtscheiding. Dat was volgens de Rechtbank niet van belang. De Rechtbank stelde het aftrekbare gedeelte van de kosten in goede justitie vast op € 12.000.